MOSAICOS SOTERRADOS
Unha luz tenue,
abanicada polo vento,
destapa mosaicos soterrados por pedras milenarias.
Murallas levantadas sobre os ombreiros dos homes.
Refuxio de conciencias.
Acubillo da existencia que reflicte historias vellas
Contos e lendas que trebellan polas rúas,
polas xentes
que non morren,
que se senten,
que reviven na miña mente.
Recordos agochados en estructuras arrimadas.
Semente da cultura herdada,
Imposta pola memoria do que escoita,
do que fala, do que escribe sen pauta.
Percorro camiños esquecidos da nosa terra
e atopo lembranzas e mudo coas xentes
Vexo cos seus ollos
e volvo sobre os meus pasos
con historias novas,
que logo mudan en contos
Que se funden con lendas vellas
que alimentan os murmurios que trebellan...
Polas rúas, polas xentes...,
que non morren
que se senten
que reviven na miña mente...
No hay comentarios:
Publicar un comentario